Misschien hoef je geen vliegtuig te bouwen.

Ik ontmoet regelmatig mensen die lange tijd zijn doorgegaan. Ze waren druk. Ze hielden alle ballen in de lucht. Ze zorgden voor anderen. Ze wilden het goed doen. Tot het op een gegeven moment niet meer lukt. Soms raakt iemand overprikkeld. Soms ontstaan lichamelijke klachten. Soms komt er een burn-out. En soms is er vooral dat gevoel:

Ik weet eigenlijk niet meer zo goed wat ík nodig heb.

Misschien herken je dat.

We zijn gewend om veel vanuit ons hoofd te leven. We denken, plannen, regelen en lossen op. We kijken naar wat er moet gebeuren en passen ons aan aan wat anderen van ons nodig hebben. Maar ondertussen kan het contact met jezelf steeds lastiger worden. Tot je op een dag merkt dat je niet meer goed weet wat jouw lichaam je probeert te vertellen.

Je lichaam weet het vaak al eerder

Je lichaam geeft vaak al signalen voordat je hoofd begrijpt wat er aan de hand is. Een gespannen kaak. Een vol hoofd. Slecht slapen. Een hoge ademhaling. Snel geïrriteerd zijn. Niet meer kunnen ontspannen. Misschien zijn het kleine signalen die je gemakkelijk wegduwt.

Het gaat wel weer over. Ik heb het gewoon druk. Volgende week wordt het rustiger.

Maar wat als je bedenkt dat je lichaam niet tegen je werkt? Wat als het juist probeert iets duidelijk te maken?

Je lichaam weet het voordat je hoofd het bedenkt.

Misschien hoef je geen vliegtuig te bouwen

Ik leerde de metafoor van een vogel die graag wil leren vliegen. De vogel denkt: ik wil vliegen, dus ik moet een vliegtuig bouwen. Hij verzamelt bouwtekeningen, volgt cursussen en zoekt naar de juiste materialen. Jarenlang is hij bezig om dat vliegtuig te bouwen. Tot iemand tegen hem zegt:

“Maar weet je eigenlijk wel dat je vleugels hebt?”

Misschien doen wij soms hetzelfde. We zoeken steeds buiten onszelf naar wat we nodig hebben. Nog een oplossing. Nog een cursus. Nog harder werken. Nog beter ons best doen. Terwijl er misschien al zoveel in ons aanwezig is. Onze intuïtie. Onze gevoeligheid. Onze grenzen. Onze kracht. Misschien mag je opnieuw ontdekken wat er al in jou aanwezig is.

Even thuiskomen bij jezelf

Voor mij begint dat met kleine momenten van bewustwording. Even stoppen.

Even ademen. En jezelf afvragen:

Hoe gaat het eigenlijk met míj?

Niet met je werk. Niet met je gezin. Niet met iedereen om je heen. Maar met jou! Wat voel ik? Wat merk ik in mijn lichaam? Wat heb ik nodig? Waar krijg ik energie van? Waar loopt mijn energie leeg? Waar heb ik behoefte aan?

Je hoeft echt niet meteen alle antwoorden te hebben. Misschien is het al genoeg om opnieuw te leren opmerken. Je lichaam. Je gevoel. Je grenzen. Dat stille stukje in jezelf dat misschien al langer aandacht vraagt. Je innerlijke kracht is waarschijnlijk niet verdwenen.

Misschien ben je alleen het contact ermee kwijtgeraakt.

En misschien begint de weg terug niet met nóg harder werken. Maar juist met even stoppen. Opmerken wat er is.

Wat je lichaam laat voelen.Wat je nodig hebt.En wat misschien al die tijd al in jou aanwezig was.

Zoals die vogel die zo druk bezig was een vliegtuig te bouwen...

terwijl hij zijn vleugels al had.